Mijn moeder leerde koken door te kijken. Niet uit een schrift. My mother learned to cook by watching. Not through recipe books.

Maar naast haar eigen moeder. But through her own mother.

Veel van wat we cultuur noemen wordt niet uitgelegd. Much of what we call culture is not explained.

Het wordt voorgedaan.
Nagekeken.
Geproefd. It is demonstrated.
Observed.
Tasted.

Alleen de handen, en de gewoontes. Een gevoel voor “ongeveer”. Only hands. Habits. And a sense of “approximately.”

Maar wat blijft er over wanneer een recept niet is opgeschreven? But what remains when a recipe isn’t written down?

Wanneer smaken niet gemeten worden in grammen maar in herinnering? When flavors are not measured in grams but in memory?

Ik ben...
ik ben bami
aan het maken,
bami goreng. I am...
I am making
bami,
bami goreng.

Oma maakte altijd
zulke lekkere bami
en mijn bami is ook niet hetzelfde als oma... Grandma always made
such delicious bami
and my bami is not the same as grandma…

Haar kookkunst is gewoon
is gewoon hartstikke goed.
Zij kan alles zo lekker maken. Her cooking is just
really good.
She can make everything so tasty.

Iedereen kookt natuurlijk anders, iedereen heeft z'n eigen inbreng en koken. Everyone cooks differently of course. Everyone has their own input and cooking.

Dus ze zeggen ook dat is...
de hand hé.
Je eigen hand. Sometimes they also say it’s…
the story in a cook’s hand.
Your own skills.

Oma heeft eigenlijk mij niet geleerd, we hebben eigenlijk heel veel gekeken naar hoe oma dat altijd deed. Grandma didn’t actually teach me, we actually watched a lot how grandma always cooks.

Of ik stond
gewoon d’rbij
en ik hielp haar. Or sometimes
I just stood there
and I helped her.

Oma deed alles uit gevoel. Grandma cooked everything from the heart.

Ze had geen recepten.
Zij meet niks. Grandma had no recipes.
She didn't measure.

Ja, het is gewoon alles...
alles is echt op gevoel. Yeah, everything…
everything comes from the heart.